Welke culturele 'verplichting' sla jij stiekem het liefst over zonder schuldgevoel?

De gordijnen, de kroonluchters, het applaus na elke aria. Voor sommigen sublieme kunst, voor anderen een dure manier om in te dutten met een mooie outfit aan.

Een witte zaal, een rood vierkant en een bordje met meer tekst dan het werk zelf. Diepzinnig of de grootste truc ooit verkocht aan de elite?

Een spoken word-artiest die zijn ziel blootlegt terwijl jij denkt aan de laatste tram. Mooi voor wie het mooi vindt, marteling voor de rest.

Ondertiteld, traag en zonder plot, maar wel besproken in de Volkskrant. Je knikt mee bij de borrel alsof je het echt begreep.

Akoestisch perfect, maar één verkeerd klapmoment en je krijgt de blik van een gepensioneerde violist. Cultuur of sociale examenstress?