Welke 'kleine zonde' van een ander vergeef jij het makkelijkst?

Stug wachten bij een verlaten kruising voelt soms gewoon zonde van je tijd. Wie hier streng over doet, heeft duidelijk nog nooit in Groningen gewoond.

Die kaasbroodjes van de cateraar verdwijnen tegen tweeën toch in de prullenbak. Iets meenemen voelt bijna duurzaam.

De 100-limiet test ieders moreel kompas elke ochtend opnieuw. Een paar kilometer te hard? Daar kraait geen haan naar.

Bij de Efteling of in de trein: dat ene jaartje eraf scheelt zomaar tientjes. Een klassieker onder ouders.

Officieel mag het niet meer, in de praktijk doet iedereen het gewoon. Streamingdiensten zien het toch wel door de vingers, toch?