Welke filmregisseur heeft jouw smaak het meest gevormd?

Van 2001: A Space Odyssey tot The Shining — Kubrick dwong je om anders naar beelden, tijd en menselijkheid te kijken. Zijn films blijven je bij, soms obsessief lang.

Met films als In the Mood for Love en Chungking Express creëerde Wong Kar-wai een geheel eigen filmtaal vol melancholie en schoonheid. Wie hem eenmaal heeft gezien, kijkt nooit meer hetzelfde naar een regenachtige stad.

Van Turks Fruit tot RoboCop en Elle — Verhoeven is de meest invloedrijke Nederlandse regisseur ooit, die taboes opzocht en de kijker altijd een spiegel voorhield. Voor velen de bewuste of onbewuste reden waarom ze van film zijn gaan houden.

Studio Ghibli-films zoals Spirited Away en Princess Mononoke lieten generaties zien dat animatie net zo diep en complex kan zijn als welke speelfilm dan ook. Miyazaki's wereld is er een waar je als kind én als volwassene in verdwijnt.

Van Taxi Driver tot Goodfellas en The Irishman — Scorsese maakte van geweld, schuld en verlossingsdrang een eigen filmtaal. Hij leerde een heel generatie kijkers dat cinema ook literatuur kan zijn.

Varda filmde de wereld met een ongeëvenaard gevoel voor menselijkheid en details die anderen oversloegen. Haar werk — van Cléo de 5 à 7 tot The Gleaners — is tijdloos en fundamenteel anders.

Met Memento, Inception en Oppenheimer bewees Nolan dat commercieel succes en intellectuele ambitie hand in hand kunnen gaan. Voor veel jongere kijkers in Nederland was hij de ingang naar serieuze cinema.

Portrait of a Lady on Fire raakte iets dieps bij een groot publiek — over verlangen, kunst en het moment dat je weet dat iets eindigt. Sciamma maakt films die stil zijn maar lang nagalmen.